کسي را که دوسش داري ازش بگذر، اگه قسمت تو باشه بر مي گرده ، اگر هم بر نگشت حتماً از اول مال تو نبوده پس بهتر که رفت سعي کن به کسي که تشنه ي عشق است دل نبندي ، سعي کن به کسي که لايق عشق است دل ببندي چون تشنه ي عشق روزي سيراب خواهد شد

این شعررو یکی ابجی های من وفا خانوم داد گذاشتم

آمدنت رنگ نیلی را با سخاوت به آسمان قلبم بخشید.ماندنت,بودنت و حضورت چه آسان نیلی ام را آبی نمودو رفتنت به سهولت سهل ترینها خاکستری را برای همیشه در آسمانم جاودانه کرد.کاش آسمان قلبم همیشه بیرنگ بود.....

با آنکه در تبسم مهر تو یافتم ذوق گناه را ،

                                                  اما همیشه ، زمزمه واری است بر لبم :

 کای عشق،پیش از آنکه تو خاکسترم کنی،

                                                     ای کاش می شناختم از راه ، چاه را !!!

ميترسم از دل خود در کوچه ها خدايا مي نالم از شب سرد از انتظار يارا در اين

سراي غربت روي مه ات نديدم در آن سراي جاويد صورتگرم به رويا روياي

عاشقانه ام صداقتي ندارد مآواي عارفانه ام حقيقتي است جانا

ندارم که بخواهم تو کسی باشی که من می خواهم باشی,یا رفتارت به

دلخواه من باشد من بر آن نیستم که بخواهم آینده ترا پیشبینی کنم,من فقط

می خواهم ترا کشف کنم.تو مرا دلشکسته و نومید نخواهی کرد....

عشق ها ,خاطره ها      

 همان لحظه ای که دیدمت همه چیز شروع شد.

ماه می درخشید,فکر کردم تنها شب برای من زیباست. 

به چشمهایت خیره شدم

تو سرشار بودی و مدام قدم میزدی. 

اما کسی که می آید ناگزیر به رفتن اس

  نه ! تو دروغ نمی گفتی

من فریب چشمهایت را خوردم...

 دوستت دارم

میگن شیشه ها احساس ندارن اما وقتی روی یک شیشه بخار گرفته مینویسم امان از دل عاشق 

                                       شیشه اروم اروم شروع به گریستن  کرد

the day was a year at first ,when children ran the garden

روزها به اندازه یک سال است ، وقتی که بچه هستی و توی باغ می دوی.

the day shrank down to a month, when the boys play ball

روزها به اندازه یک ماه می شوند ، وقتی که پسر بچه ای هستی و توپ بازی می کنی .

the day was a week then after , when young men walked in the garden

روزها به اندازه یک هفته می شوند ، وقتی که مرد جوانی هستی و در یک باغ قدم میزنی.

 the day was itself a day , when love grew tall

روزها به اندازه یک روز خواهند شد ، وقتی که عاشق می شوی.

the day shrank down to an hour , when old man limped in the garden

روزها به اندازه یک ساعت می شوند ، وقتی که سالخورده ای و در باغ راه می روی.

the day will last forever , when it is nothing at all

روزها به پوچی سپری می شوند ، وقتی که هیچ چیز در بین نیست.

                                  

دیگر ستاره ای در آسمان نمی درخشد،
ستاره ها هر لحظه دور و دورتر و از نظرها پنهان می شوند.
زمانی فرا خواهد رسید که ستاره ها از خاطرمان می روند
و آسمانی نخواهد بود تا درخشش نقره ای شان شب های تیره و تار را بر شب زنده داران الهی که دست های نیازشان بلند شده برای استجابت دعا روشن کنند و در نهایت...

ديشب انگار ، زير پرچين خيال خوابم برد

دفتر خيس خيال آلودم ، از نگاه خسته ی من آزرد

به خودم ، به درختان قطور حسّم

جمله ای با نقش غم ها که چرا؟

هيچکس از باغ خيالم حتی ، خوشه ای هم نچشيد.

همگي رنگ به تضرّع رفتند

بارالهي که قسم

هيچکس از چشمه ی عشقم حتّي ، مشتي از حس نچشيد.

***

کهنه ی خسته ی وصف آلودم ، که به جان آغشتم ، از دلم چرکين است

جامه ی کهنه ی عمری که به عشق پا برجاست ، زير پاها ماندست.


کاش کوير بودم من ، بار احساسم سبکتر مي بود

فاصله ناچیز است ، بين شن ها و خدا ...

شايد اين بار کسي از من خواست ، آب احساس سراب آلودم

کاش کوير بودم من . . .

سر خدا که عارف سالک به کس نگفت

در حيرتم که باده فروش از کجا شنيد

*****

ای كاش زودتر می شناختمت... ای كاش زودتر گرمای دستانت را كه اشك های شبانه مرا

به التماس چشمانم پاك می كرد لمس می كردم...

ديشب به يادت دريای دلواپسی هايم را غزل غزل گريستم

اينک آکنده از بغضی ناشکفته با دلتنگيهايم شعر می سرايم

اي خسته از تکرار

...

تنها دلخوشيم تکرار لحظه هاييست که در اين سرابِ سوخته با خيالش زنده مانده ام

چه سخت است انتظار؛ زمانی که تو نیایی

چگونه شاخه تازه جوانه زده سنگینی این انتظار را تحمل کند؟

و پرستوی تازه از سفر برگشته آنرا بر دوش خود کشد؟

چرا به هر سو مینگرم نگاهی مهربان نمیابم؟

فاصله هامان تا عشق فرسنگهاست .......چقدر دلتنگم

تو چراغ یک ستاره توی شبهای کویری واسه تشنه رسیدن چشمه آب زلالی تو تبسم خدایی به روی قلب سیاهم لحظه طلوع خورشید تو غروب قلب تارم خط بوسه نسیمی تو کویر داغ غربت سحر و جادوی خدایی توی برگه صداقت آخرین بند امیدی توی چاه بی نشونی فصل رفتن گناهی توی انبوه سیاهی تو لطافت بهای واسه خزون قلبم عطر گلهای شقایق تو جهنم نگاهم تو شکستن طلسم قفل سنگین گناهی تپش دوباره قلب موقع قطع امیدی تو رهایی پرنده توی اوج آسمونی لحظه دریا رو دیدن واسه ماهی کویری تو ترانه خدایی واسه چشمای مستم تو فرشته وصالی واسه قلب شکستم تو شکفتن یه غنچه زیر بارون فراغی شستن چشمای عاشق با ترنم وصالی تویی شاهزاده قصه من گدای ناز چشمات ساغر عشق خدایی من دیوونه شرابت با تمون بی نشونی آدرس چشماتو حفظم با تموم ظلمت دل غرق خورشید نگاتم سر در قلبم نوشتم هیچ کسی رو راه نمیدم آخه تا چشماتو دارم عاشق کسی نمیشم همه دنیا بدونن مست چشماشون نمیشم تا خدا خدای دنیاست عاشق چشمات میمونم

تنهاي تنها بي كس بي كس
شب ها بر اوج در پروازم
روزها چون ورح سرگردان
گيتار بهار را مينوازم

آه صد افسوس بر دل زخميم
چه كنم در دايره تقدير گرفتارم
دل را در ناز چشمانت
آشوب و غم سوخته مي يابم

تنها بودن آغاز شكوفاييست
گرچه مي گويند عذاب دارد
اما براي دل زخمي من
تنهايي راز غروب را به همراه دارد

همواره در تقدير روزگار
دنبال سوز تنهايي بودم
حال كه در آغوش ناز بهار
با تو بودم اما هميشه تنها بودم

براي خدا با عشق مينويسم
خوب بود خودم گفتما

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:

دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی
و من
تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم
نمیدانم چرا رفتی؟ نمیدانم چرا؟ شاید خطا کردم
و تشو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمیدانم کجا؟ تا کی؟ برای چه؟ ولی رفتی
و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر میداشت
تمام بال هایش غرق در اندوه و غربت شد
و بعد از رفتن تو، آسمان چشم هایم خیس باران بود