به تمام مادران...
در محاصره ی چهار دیوارم، دلم برای آغوش کسی تنگ است،
دلم هوای عطر کودکی دارد، آن سوی اصطکاک خشک فلز، راهی
می شوم؛چندین پله را بالا می روم، در انتهای پله ها سایه ای می بینم...
سایه ای روشن...پیش می روم و پیش می آید و اعجاز آغوشش را به من
می بخشد و ...دیگر دردی نیست...دیگر نمی ترسم...دیگر تنها نیستم...
مادر را نگاه می کنم...
چادر او را پیر نکرده بود...موهای سیاهش را گم کرده است...
باید به او بگویم که آغوشش چه اکسیری ست...باید سپیدی تک تک موهایش را
جبران کنم...موهای سپید مادر به من آموختند، که شب تیره هم عاقبت روشن
خواهد شد و من تا خود صبح می نویسم،می نویسم، می نویسم...
هر تار سپید موی مادر می باید کتابی شود...
نامه ای رو مينويسم روی بال قاصدكها
شايد اونجا روی ابرا برسه به دست بابا
مينويسم كه تن من بعد رفتنت تكيده...
هر چی اشك بوده تو چشمام روی عكس تو چكيده
نازنين بابای خوبم اونجا حالتون كه بد نيست؟!
غصه با اون همه سايه خونتون رو كه بلد نيست؟!
بابا از وقتی كه رفتـی حال من خيلی خرابه
قصه نديدن تو ؛ قصه تشنه و آبـــــه
من بلور اشك خيسم كه تنم رو گونه هامه
اسم تو گوشه ی لبهام مرهم زخم صدامه
گفته بودی كه ميمونم تا كه از سفر بيايی!
اومدم اما نبودی مهربون بابای من كجايي؟
بابا جون تو آسمونا ادماش چه جوری هستن؟
راسته كه بی غم و غصه رو ستاره ها نشستن!
مادر اينجا؛ لب ايوون با غم و غصه نشسته...
كاشكی بودی و ميديدی كه چه جور دلش شكسته
يه سلام خالصانه بچه ها واسه تو دارن؛.؛.!
چند تا بوسه هم گذاشتن كه برات هديه بيارن
نازنين بابای خوبم ؛ دل من واست هلاكه
كاش ببينمت دوباره حيف! كه خونت زير خاكه
در جواب نامه بنويس كه يه شب می يای به خوابم
يا كه تا روز قيامت واسه ديدنت بخوابم!!!؟
روزگارتون چه جوره؛اونجا هم دلواپـسی هست؟
واسه پاك كردن اشكات توی آسمون كسی هست ؟
اگه نيست كه من بميرم تب دستاتو بگيرم...
همدم خستگی هات شم بگم از زندگی سيرم!
تو كدوم حادثه ميشه پرسه زد توی نگاهت؟
از كدوم پنجره ميشه رفت و شد غبار راهت!؟
يه سبد بغض غريبی گوشه نامه گذاشتم
هديه منم همينه چيزی جز گريه نداشتم...
ميشينم شايد يه روزی برسه جواب نامه ات!
واسه من فرقی نداره حالا باشه يا روز قيامت...؟!
آریا جان در گذشت پدر دلسوز و زحمتکشت را به شما
و خانواده محترمت تسلیت میگویم.روحش شاد.
پدر،آن تيشه كه بر خاك تو زد دست اجل
تيشه ای بود كه شد باعث ويرانی من
رفتی و روز منو تيره تر از شب كردی
بی تو در ظلمتم ای ديده نورانی من
بی تو ،اشك و غم و حسرت همه مهمان من اند
قدمی رنجه كن از مهر به مهمانی من
من يكی مرغ غزل خوان تو بودم چه فتاد؟
كه دگر گوش ندادی به نواخانه من!؟
رنج خود نگفتی و رفتی و نگذاشتی ام
ای پدر!بعد تو با كيست نگهبانی اين دل ويرانه من؟
